Komentarze do: Czas dla dziecka z ADHD

Autor: alina

alina — Tue, 29 Nov 2016 10:30:35 +0000

Wszystkie dzieci trzeba kocha, czy to zdrowe czy chore

Autor: Inka

Inka — Thu, 09 Jan 2014 02:19:40 +0000

Uczę moje dziecko ze stwierdzonym ADHD poczucia czasu, w tym punktualności. Gdy przechodzimy obok wystawy i ono widzi zegarki, to tłumaczę mu, że są one niezbędne każdemu człowiekowi do kontroli czasu w ciągu codziennych zajęć. Najlepiej dziecku tłumaczyć na konkretnych przykładach, żeby było zaciekawione.

Autor: Jolka

Jolka — Mon, 16 Apr 2012 07:15:37 +0000

Zgadzam się, że czas dla dziciaka z adhd upływa nie wiadomo kiedy, bo mój mały potrafi się zawiesić praktycznie na wszystkim co robi. Małgosiu, dziękuję za wskazówki z Twojej książki o oswajaniu adhd. Teraz sytuacja z czasem wygląda lepiej. No i te ułatwiacze, kiedy piszesz, żeby wyluzować : fajne Lepiej się poczułam, że nie jestem sama.

Autor: Ada

Ada — Mon, 30 Jan 2012 21:22:40 +0000

Brawo Beata !! Więcej takich nauczycieli i pedagogów !!To co zrobiłaś jest piękne !!

Autor: Beata

Beata — Fri, 30 Dec 2011 10:55:27 +0000

Zgadzam się w 100%. Pracuję w szkole ponad 20 lat i wiem jak szkoła a raczej pedagodzy przez małe p potrafią zdołować dziecko i rodzica. Miesiąc temu moja szefowa wydała mi polecenie aby chłopczyka z 1 klasy, który ma spektrum autyzmy ,, wysłać do szkoły specjalnej”. W szkole pełnię tez funkcje pedagoga. Na rozmowie z rodzicem chłopca przedstawiłam mamie jej prawa i to, że synek ma pełne prawo uczęszczać do tej szkoły i nikt mu nie ma prawa tego zabronić. Wsparłam rodzica mówiąc jak fajny jest Kubuś. Chłopczyk bardzo ładnie czyta i liczy. Jest akceptowany w klasie i lubiany. Rodzica czekała przeprawa z dyr. ale poszła tam silna i pewna swoich racji. Burmistrz załatwił osobę wspierającą dla Kuby i chłopiec dobrze sobie radzi. Jego mama powiedziała, że była załamana faktem zabrania syna z naszej szkoły i bardzo była wdzięczna. Zawsze najważniejsze jest dziecko i jego dobro. Przykre, że dla szkoły ważne jest pozbyć się kłopotu.

Autor: Kaśka

Kaśka — Wed, 28 Dec 2011 11:47:16 +0000

witam,
myślę, że warto zorganizować większą dyskusję, na temat traktowania przez szkołę dzieci „sprawiających problemy”( wg szkoły). Z Małgosią obie promujemy postawę doceniania tego, co w dziecku jest dobre i jest zalążkiem talentu, który się rozwinie, ale wiąże się to dla każdego rodzica z uwagą i pracą z dzieckiem. Natomiast szkołę trzeba … pomóc dziecku przetrwać… i edukować samego siebie, aby pomagać skutecznie. Proponuję lekturę, która bardzo fajnie ogarnia temat: http://dedukacje.pl/art.php?r=1&i=24

Autor: Beata

Beata — Tue, 27 Dec 2011 16:27:53 +0000

Bardzo Ci dziękuję za ciepłe słowa i wsparcie. Zawsze kierowałam się myślą aby moje dzieci w szkole traktować tak jakbym chciała aby moje osobiste traktowano. Przykre jest to, że wielu dobrze wykształconych nauczycieli nie potrafi rozmawiać z rodzicami. Ja każdą rozmowę rozpoczynam od mocnych stron dziecka i tego co mnie w nim ujmuje, a potem przechodzę do tego nad czym jeszcze należy popracować i wspólnie z rodzicem opracowujemy strategię działania. Wierzę jednak, że nic się nie dzieje bez przyczyny. Mam w głowie taką myśl, że to co ,,przerobię” na własnym grzbiecie będzie służyć innym. Widzę, że ty jesteś takim światełkiem dla innych i to jest wspaniałe. Myślę także, iż nie pani dyrektor i wychowawczyni będą decydować o tym kim będzie mój syn i jak sobie w życiu poradzi. W czwartek jestem umówiona z panią doktor na omówienie badań laboratoryjnych. Bardzo serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Tue, 27 Dec 2011 13:37:34 +0000

Witaj Beato,
Mam wrażenie, że właśnie miałaś okazję stanąć przed sądem. Tyle, że z prawem nie ma to nic wspólnego. Kiedy mój syn był w drugiej klasie byłam w podobnej sytuacji. Na szczęście dla Was, Twoja siła jest w tym, że znasz temat szkoły i wiesz jak się w nim poruszać. Najbardziej boli mnie brak zrozumienia w szkole. To nie może być tak, że ktoś jest panem sytuacji. Szkoła i rodzice powinni współpracować i nauczyciele muszą to zrozumieć. Skoro złożyłaś skargę na ocenę opisową, to znaczy, że uznałaś ją za niesprawiedliwą. Ja również jestem zwolenniczką dbania o interesy dziecka. Jak sama widzisz, nie będzie łatwo. Jednak to, co mogę Ci poradzić w tej chwili, to ucz się. Otrząśnij się i ucz się o ADHD, ucz się o objawach, o sposobach na zmniejszenie ich uciążliwości. Skoro znasz realia szkoły, to wiesz, że opinia/diagnoza się Wam przyda. Po to, aby mieś konkretne wskazówki do pracy z Konradem, stosować je w domu i wymagać stosowania ich w szkole. Ważne, żebyś na tyle znała objawy, żeby móc je przypisać do konkretnych zachowań syna, jakie zgłasza szkoła. Nie wolno karać za objawy!! Pamiętaj. Wasza szkoła doświadczyła już, że kuratorium przychyliło się do Twojej skargi. Sądzę, że będą czuli niepokój przed skargą dotyczącą dyskryminacji dziecka dysfunkcyjnego, czy zaniechania pomocy.
Czekam na rozwój sytuacji.
Pozdrawiam ciepło,

Autor: Beata

Beata — Tue, 27 Dec 2011 12:59:39 +0000

Jestem mamą Konrada, który chodzi obecnie do 2 klasy SP. Powoli dociera do mnie, że moje dziecko ma adhd. Mam za sobą wiele lat pracy w szkole i nie mogę pogodzić się z tym, że jako rodzic jestem traktowana w taki sposób, że serce mi się łamie. Zawsze traktuję dzieci i ludzi z szacunkiem, a rodzice mają do mnie zaufanie. Ostatnio zostałam zaproszona na zebranie z dyr. szkoły do której chodzi mój syn. W spotkaniu uczestniczyła pani psycholog i wychowawca. Wszystko trwało 2.5 godziny. To było jedno z najbardziej traumatycznych wydarzeń w moim życiu. To, że nie zmiażdżono mnie zawdzięczam temu, iż posiadam wiedzę na tematy, które były na tym spotkaniu poruszane. Myślę, że gdyby nie ten fakt, to zrobiono by z mojej rodziny patologię. Nie oszczędzono mi niczego i wszystkie słowa, które padły z premedytacją miały na celu pokazanie mi kto tu rządzi. Był to odwet za to, że śmiałam złożyć skargę do kuratorium w sprawie oceny opisowej mojego syna. Kuratorium uznało skargę za zasadną, a ja zebrałam ,, baty”. Straszono mnie sądem, że śmiem posiadać swoje zdanie na temat szkoły. Niestety w takich szkołach małomiasteczkowych dzieci z dysfunkcjami, to druga kategoria uczniów. Nie wyobrażam sobie jak można w taki sposób rozmawiać z rodzicem i widzę, że nie będzie łatwo.

Autor: Asia

Asia — Thu, 05 May 2011 21:17:43 +0000

Witajcie,

na początek bardzo dziękuję, Małgosiu, za Twoje rady dotyczące chwalenia. Bardzo mi one już pomogły, a myślę, że efekty będą widoczne za każdym razem gdy ich użyję… Proszę o więcej Dostałam od Ciebie również wsparcie w postaci ciepłych słów i rzeczowych rad, które mi dodały otuchy, ponieważ bardzo ostatnio podupadłam i osłabłam z powodu „niewygodnych” chwil w moim życiu…

Kasiu, Tobie dziękuję za mądre słowa i pokazanie, że zamiast przyjmować postawę skrzywdzonej, mogę z mojej sytuacji życiowej zrobić użytek.Przypomniałam sobie, że jeszcze istnieje coś takiego jak LOS i może rzeczywiście doświadczył mnie w ten sposób żebym coś zrozumiała !!!

Dziękuję Wam bardzo i pozdrawiam cieplutko
Do następnego razu….