Widzę, że czujesz się pozostawiona sama z problemem i potrzebujesz wsparcia. Nie jesteś sama!Zobacz, ile osób ma rozterki związane z dziećmi. Różne, a jednak podobne. Myślę, że napisanie tych kilku zdań było dla Ciebie wysiłkiem i … pierwszym krokiem . Jeśli masz ochotę, zapraszam Cię na rozmowę. Jeśli nie czujesz takiej potrzeby, daj sobie czas.
Najważniejsze, że masz świadomość, że coś się dzieje z córeczką. Co chcesz z tym zrobić?

Moja córka nie ma zdiagnozowanego ADHD (ojciec nie pozwala mi się skontaktować z psychologiem). Ostatni pobyt u rodziny narzeczonego, to był koszmar…Ja czuję instynktownie, że to niezupełnie nasze pobłażanie dziecku, ale choroba. Ona od maleńkości była inna. Kiedy reszta dzieci w szpitalu, po porodzie, leżała plackiem przy cycu mamusi, moja córcia machała rączkami, nóżkami, z wiekiem jej zachowanie zaczęło być czasem wręcz nie do zniesienia: wdrapywanie się na meble, skakanie po oknach, nadwrażliwość na dźwięki, bądź odwrotnie – bardzo głośne zachowanie, nieumiejętność zjedzenia posiłku przy stole (jej prababcia jest maniaczką jedzenia i nie może zrozumieć, jak to dziecko nie usiądzie i nie zje kopiastej góry kartofli i pieczonej kaczki…). Nie mam w ogóle wsparcia, sama się męczę, ale zaznaczam – kiedy córka jest tylko ze mną, potrafimy się całkiem dobrze zgrać. Tylko, że ja z nią nie pójdę do przedszkola, szkoły…jestem przerażona tym co czeka moje dziecko, jeżeli osoby w jej otoczeniu nie przestaną negować, że dzieje się coś bardzo złego.