Komentarze do: Co mam przekazać nauczycielowi nadpobudliwego dziecka?

Autor: Marek Kostera

Marek Kostera — Thu, 19 Jul 2012 15:33:37 +0000

Cześć. Naprawdę dobry tekst. Osobom zainteresowanym psychologią i psychoterapią gorąco polecam interesujący artykuł „Źródła autodestrukcji wyniesione z rodziny pochodzenia” napisany przez panią Monikę Zubrzycką-Nowak. Tekst opublikowano pod adresem http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=62.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Mon, 25 Jun 2012 08:12:58 +0000

Sylwio, masz świętą rację. Podczas szkolenia nauczycieli zobaczyłam, że moje z zycia wziete przykłady popwdowały zrozumienie i wręcz wzruszenie. Często jest tak, że te osoby nie zdają sobie sprawy z jak niesamowitym małym człwiekiem sie spotykają.
Po to jestem
Dziękuję za ciepłe słowa. Małgosia

Autor: Sylwia

Sylwia — Tue, 19 Jun 2012 02:28:51 +0000

Małgosiu Bóg nam Cię zesłał, Bernadetta i wszyscy tu piszący rodzice znają temat. Nauczycielki chcą rozumieć, mówią, że rozumieją, a jednak wzywają o każdą głupotę niekoniecznie zawinioną przez nasze dziecko, ale przecież ktoś musi być winny. Najłatwiej zgonić na tego co zawsze,bo łatwo i się „przyjmie” a to dziecko aż woła o aprobatę o uznanie i ciągle dostaje kosza.Kiedy nauczyciel zrozumie, że to właśnie one jak nikt inny nie udaje, nie gra i jest zaangażowany, a takimi uwagami gaszą w nich kreatywność i umiejetność żyia w społeczeństwie z braku akceptacji przez wmówienie im , że nie są grzezne , że nie chcą.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Sun, 20 May 2012 20:16:30 +0000

Nie zauważyłam wcześniej Twojego komentarza, dlatego odpowiadam dopiero teraz. Nie powinno się karać dziecka w taki sposób, ponieważ można odnieść odwrotny skutek. Nierozładowane, kumulowane w bezruchu emocje nie są dobre dla dziecka. To nie jest również nauka współistnienia w społeczeństwie. Zalecam pójście w kierunku zadośćuczynienia, przeproszenia i konsekwencji, a nie kary.

Autor: dzieci

dzieci — Fri, 11 May 2012 09:52:13 +0000

Bardzo ciekawy artykuł. Nie chcę oskarżać nauczycieli, ale przedszkolanka mojego syna okazała się ostatnio bardzo niecierpliwa. Karol uderzył kolegę, za co pani ukarała go nie pozwalając mu wyjść na plac zabaw. Dziecko rozwija się nie tylko poprzez czytanie książek, aktywność fizyczna jest równie ważna. Jak dziecko ma być grzeczne skoro nie może się wyszaleć?

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Wed, 18 Apr 2012 23:01:10 +0000

Dotknęłaś Beato ważnej kwestii – wzywanie na rozmowy nas, rodziców. Jaki jest cel takiej wypowiedzi „proszę przykręcać jej bardziej ucho w domu”? Chyba tylko taki, żeby Cię zdołować, a przecież chodzi dokładnie o coś innego. Jeśli panie w przedszkolu są uświadomione, to wiedzą zapewne, że dziecko z ADHD działa tu i teraz. Utyskiwanie na dziecko nic nie da.

Zawsze podkreślam, że można współpracować. Powinny zapytać Cię jakie sposoby domowe działają np. na wyegzekwowanie posprzątania zabawek lub innej czynności.

Wiarę będziesz miała zawsze. Nic Cię nie złamie, bo jesteś mamą

Autor: Beata

Beata — Tue, 17 Apr 2012 11:57:51 +0000

Witam.Jestem matką wyjątkoej pięciolatki, kóra uczęszcza do przedszkola i teoretycznie panie w przedszkolu są uświadomione w temacie ADHD, ale ostatnio kiedy poraz kolejny zostałam wezwana na rozmowę w związku z zachowaniem córki pani oznajmiła: „proszę przykręcać jej bardziej ucho w domu” – ręce opadają i człowiek traci wiarę w jakąkolwiek pomoc i zrozumienie! pozdrawiam!

Autor: Marek

Marek — Mon, 09 Apr 2012 23:48:21 +0000

Witam. Jestem ojcem dziesięcioletniego chłopca.W trakcie diagnozy. Dobrze by było, żeby powiedziała Pani nauczycielom, żeby nie brali zachowań naszych dzieci do siebie, to znaczy do swojej ambicji. Największym problemem u nas jest to, że wychowawczyni wszytko, co zrobi mój syn nie po jej myśli lub wbrew zakazowi traktuje bardzo ambicjonalnie. Bardzo się cieszymy, że zaczęła Pani taką akcję. Wspieramy. Pozdrawiam.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Mon, 02 Apr 2012 12:47:49 +0000

No i to jest podstawowy problem. Jak żyć wśród ignorantów? Moim zdaniem, ludzie którzy negują istnienie ADHD, robią to ze strachu i lenistwa. Jeśli przyznaliby, że istnieje, musieliby się wysilić na indywidualne traktowanie. Na podejście odpowiednie do kontaktów z kimś innym, niż oni. Dlatego tak o tym krzyczę! Ucz się o ADHD, bo w tym Twoja siła, żeby wiedzieć więcej, niż oni i umieć bronić dziecko. Rozumiem, co przeżywasz. Zapraszam Cię do indywidualnych konsultacji na SKYPE, aby obgadać co konkretnie możesz teraz zrobić.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Mon, 02 Apr 2012 12:34:17 +0000

Sytuacja, która opisałaś Kasiu powielana jest bardzo często. Co więcej, dzieci „zwykłe” szybko uczą się jak sprowokować nasze nadpobudliwe dziecko. Są często bardziej agresywne, tylko uderzają, kiedy nikt nie widzi, a nasze dzieci tak nie umieją z powodu impulsywności. Nie rozejrzą się, żeby „oddać” i są uznawane za winne rozpoczęcia bójki.
Wiele zależy tu od podejścia nauczyciela, który kreuje dalsze reakcje naszych dzieci.
Zaznaczyłam tę sprawą jako jeden z najważniejszych punktów szkolenia.