Komentarze do: Uśmiech dla dziecka (nie tylko z ADHD)

Autor: Agata

Agata — Thu, 01 Oct 2015 15:41:04 +0000

Wzruszylam sie. Masz cudownego syna Malgorzato!

Barbaro… jakbym o swoim czytala! dla nich wszystko jest tak samo wazne. Ja sama mimo ze jestem dorosla to nadal mam z tym baaaardzo czesto problem i czasem szczerze mowiac daje sie wkrecic w te glupoty i wychodza kwiatki pozniej wariatkowo.
My tez wiecznie spoznieni. WIECZNIE. Ale mysle, ze z mojej winy rowniez niestety. Ostatnio zapomnialam, ze moj maly kosmita ma na 8.00 przeciez… Ciezko jest ogarnac dziecko adehadowe i swoj zakrecony mozg jesli sie takowy posiada. A w rodzinach z adhd tak czesto gesto bywa Pozdrawiam zakrecone mamy

Autor: Barbara

Barbara — Sat, 07 Mar 2015 19:51:17 +0000

Dziękuję za OTUCHĘ! O osiągnięciach dam znać.

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Sat, 07 Mar 2015 18:50:36 +0000

Bernadka, przyznam, że są chwile słabsze i mocniejsze. Trochę przewartościowałam spóźnienia i nasze relacje.

Pozdrawiam Cię,
Małgorzata

Autor: Malgorzata

Malgorzata — Sat, 07 Mar 2015 18:46:45 +0000

Basiu, ten uśmiech nie jest łatwy. Sama też się go uczyłam. Nie osądzaj się, tylko inspiruj. Nie oglądaj się za siebie. Uśmiechnąć nie możesz się wczoraj. Możesz dzisiaj

Pozdrawiam,
Małgorzata

Autor: Barbara

Barbara — Fri, 06 Mar 2015 19:05:23 +0000

Ojej! Skąd ja to zna! Spóźniamy się, niemal ciągle się spóźniamy! Już właśnie mamy wychodzić, a mój 7 latek mówi że skarpetki niedobre i wpada w szał jeśli zacznę go przekonywać że są ok. To nic nie daje. Ja tez zaczynam się gotować i by wreszcie spokojnie wyjść szybko zmieniam mu te skarpetki, a on jest wściekły, że akurat właśnie teraz na iść do szkoły, a.on przecież jest tak zmęczony. Dodam, bo to paradoks, on lubi tę szkołę. Właśnie dochodzimy do budynku, a on się zatrzymuje,bo…chciał mi coś ważnego powiedzieć. A nie możesz idąc? Pytam. Nie! Odpowiada. Posłuchaj! Zatrzymuję się mimo że już przybierać wszystkie kolory tęczy z powodu zaniepokojenia o kolejne spóźnienie. Słucham- mówię, a on znów w nerwach. – Wytrąciłaś mnie z tematu i nie pamiętam. I tu zaczyna się ryk! Prawdziwy ryk, który chce podkreślić: patrzcie wszyscy jaką przeżywam tragedię. Nie potrafię się uśmiechać, ale… Widzę siebie oczami wyobraźni i osądzam. Co to za mama wiecznie niezadowolona? Wiem na pewno, chcę nauczyć się uśmiechać częściej

Autor: Bernadetta

Bernadetta — Fri, 06 Mar 2015 15:35:41 +0000

Bez sensu, owszem, lecz czasem nie ma mocnych żeby się powstrzymać. Fakt, każdy miły gest jest na wagę złota … nie tylko dla dziecka z ADHD.
Pozdrawiam:-)